شوق

شوق یاد داری که زمن خنده کنان پرسیدی چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز؟ چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گوید اشک شوقی که فروخفته به چشمان نیاز چه ره آورد سفر دارم ای مایه ی  عمر؟ سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال نگهی گمشده در پرده ی رویائی دور پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال چه ره آورد سفر دارم...ای مایه ی عمر؟ دیدگانی همه از شوق درون پر آشوب لب گرمی که بر آن خفته به امید و نیاز بوسه ای داغتر از بوسه ی خورشید جنوب ای بسا در پی آن هدیه که زیبنده ی تست در دل کوچه و بازار شدم سرگردان عاقبت رفتم و گفتم که ترا هدیه کنم پیکری را که در آن شعله کشد شوق نهان چو در آئینه نگه کردم، دیدم افسوس جلوه ی روی مرا هجر تو کاهش بخشید دست بر دامن خورشید زدم تا بر من عطش و روشنی و سوزش و تابش بخشید حالیا... این منم این آتش جانسوز منم ای امید دل دیوانه ی اندوه نواز بازوان را بگشا تا که عیانت سازم چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز     (h3lllov3.persianblog.ir)    (فروغ فرخزاد... دفتر دیوار)

/ 1 نظر / 2 بازدید
باران

و تنها خانه‌ی من جسمم است / مرا از هر خانه‌ای رانده‌اند